گريه ي تو..اتفاق مهمي نيست..

محو می شوم

                                  ((بنام خالق اسماء))

نامش چه اشنا بود یک واژه قدیمی

درس کلاس اول اسماء همان صمیمی

مانده درون سینه یک عشق صادقانه

شعر قشنگ پاییز بوی بهار دارد

یک شب بیا بخوانیم اسماء انار دارد

درس انار اسماء تکلیف هر شبم شد

نام قشنگ او گل واژه لبم شد

ترسم کلاس اول در یادها نماند

نام قشنگ او را کسی نخواند

اسماء کلاس اول تنها پنج حرف است

اما کلاس اخر اسماء هزار حرف است

ولی ،ای خدا،من چرا اینجا باید باشم.....!؟

من که تخم نارس شور و شهوت ناتمامی بیش نیستم.....!؟

من چرا اینجا هستم،ای خدای ارواح گم گشته.....!؟

ای تویی که در میان خدایان گم گشته ای.....!؟

من چرا.....!؟                                         

پی نوشت یک

هنگامی که اندوه من به دنیا امد....

هنگامی که اندوه من به دنیا امد از او پرستاری کردم و با مهر و ملاطفت نگاهش داشتم

اندوه من مانند همه چیزهای زنده بالا گرفت و نیرومند و زیبا شد،و سرشار از شادیهای شگرف.

من و اندوهم به یگدیگر مهر می ورزیدیم ،و جهان گرداگردمان را هم دوست می داشتیم.

زیرا اندوه دل مهربانی داشت و دل من از اندوه مهربان شده بود.

هرگاه من و اندوهم با هم سخن می گفتیم:روزهایمان پرواز می کردند و شب هایمان

اکنده از رویا بود.زیرا اندوه من زبان گویایی داشت و زبان من از اندوه گویا شده بود.

 هرگاه من و اندوهم اواز می خواندیم همسایه های ما کنار پنجره هایشان می نشستند

 و گوش می دادند:زیرا اوازهای ما مانند دریا ژرف بود و اهنگ مان پر از یادهای شگفت.

هرگاه من و اندوهم راه می رفتیم مردمان ما را با چشم مهربان می نگریستند

 و با کلمات بسیار شیرین نجوا می کردند بودن کسانیکه از دیدن ما غطبه می خوردند

زیرا که اندوه چیز گرانمایه ای بود و من از داشتن او سرافراز بودم.

ولی اندوه من مرد چنانکه همه ی چیزهای زنده می میرند،و من تنها ماندم

که با خود سخن بگویم و با خود بیندیشم اکنون هرگاه سخن می گویم

سخنانم به گوشم سنگین می ایند هرگاه اواز می خوانم همسایگانم

برای شنیدن نمی ایندهرگاه در کوچه راه می روم کسی به من نگاه نمی کند.

فقط در خواب می شنوم که با دل سوزی می گویند:

                       ((ببینید این خفته همان مردیست که اندوهش مرده))

 و هنگامی که شادی من به دنیا امد

هنگامی که شادی من به دنیا امد،او را بغل گرفتم و روی بام خانه فریاد زدم

ای همسایگان بیایید و ببینید، زیرا که امروز شادی من به دنیا امد بیایید و 

 این موجود سر خوش را که در افتاب می خندد بنکرید.

ولی هیچ یک از همسایگانمان نیامدند تا شادی مرا ببینند و من بسیار شگفت شدم.

تا هفت ماه هر روز شادی ام را از بالای بام خانه جار می زدم_

ولی هیچ کس نیامد_من و شادی تنها ماندیم نه هیچ کس سراغی از ما گرفت

و نه هیچ کس به دیدن ما امد.انگاه شادی من پریده رنگ و پژمرده شد

زیرا که زیبایی او در هیچ دلی جز دل من جا نگرفت و هیچ لب دیگری لبش را نبوسید،

انگاه شادی من از تنهایی مرد.

اکنون من فقط شادی مرده ام را با اندوه مرده ام را بیاد می اورم...

                                 ((السلام علیک یا ابا عبدالله)) 

حتی از برم نمیاد نفرین کنم اون پریزاد

اونی که بی وفایی کردو.....؟

منم که.....؟

ولی زندگی با تو برام فشنگه

عشق برای رسیدنت می جنگه

هر کی بیاد جلوش خودم میگیرم 

 چشمامو می بندمو

 از زندگی دیگه سیرم،دیگه سیرم........ 

نفطه...وسط خط

پی نوشت یک

نپرسید کشورتان چه کاری برای شما می تواند بکند،بپرسید شما چه کاری می توانید برای کشورتان بکنید...!؟

پی نوشت دو

انسان ذاتا خوب است.

شما به هزار گونه خوبید ،اما انگاه که خوب نیستید بد هم نیستید.

پی نوشت سه

چشمانم را بستم و در سکوت جسمم سپاس را بجای اوردم غمی مرا فرا گرفت

و در دل خود اندیشیدم:

چه گونه اسوده خاطر و خرسند از اینجا بروم...؟

چه روزهای درازی که میان این دیوارها درد کشیدام و چه شب های درازی که تنها بسر بردم،             

اخه چه کسی هست که بدون غم از تنهایی و درد خود جدا شود...؟

بسیاری از پاره های روح من در این خانه و کوچه.....پراکنده است.                                                   

و نیز این اندیشه ای نیست که پشت سر بگذارم،

این دلی است که با (غم و شادی) نرم گشته....

اما بیش از این نمی توانم بمانم.

عقاب هم تنها و بدون لانه اش بسوی خورشید پرواز می کند.فقط یک نفس دیگر از این هوای ارام فرو می برم

و یک نگاه مهرامیز به اتاقو خونمون می اندازم.

و من با خود گفتم:

راستی این همان ساعتی است که باید فانوسم را بلند کنم ،انچه در این فانوس می سوزد شعله من نیست.

من فانوسم را خالی و خاموش بلند خواهم کرد.

اما خیلی چیزها در دلم بود که ناگفته ماند و راز عمق درونم را به زبان نیاوردم.

همه مردم اقوام به پیش بازم امده بودند.

مادرم گفت:

چشمان من گرسنه دیدار تو هستند و نگذار موج های زندگی ما را از هم جدا کند و تو روحی بودی که در میان ما می گشتی

و سایه ات پرتو نوری بود که برچهره ما می تابید.

من به تو بسیاری مهربانی کردم،گرچه مهربانی من بی زبان بود و حجاب بر چهره داشت.

(همیشه چنین بوده است که مهر به ژرفای خود پی نمی برد)

وانگاه که ساعت جدایی فرا رسید و دیگران هم امدند و انها هم التماس کردند،اما من پاسخی ندادم...

فقط سر به زیر انداختم و کسانی که نزدیک من ایستاده بوداند از چشمانشان اشک بر سینه هایشان می چکید

ومنم همینطور....

                                  (( زندگی کن انگار داری میمیری...))

حال از چه دری باید وارد وچه سخنی باید گفت؟..حرف برای گفتن بسیار است ولی قبل از هر چیز و مهمتر از هر سخن ،باید مزد خود را از خدای خود دریافت کرد.

هرگز احساس درونیم قابل توصیف نبوده.

حالا که عربده ام را عرعر شنیدی تمام مشکلاتم شروع شد!

 این خراب شده چیزی حدود یک سال تقریبا اپ شد....اومدیم...نوشتیم...حالا داریم گورمونو گم میکنیم...

همه ی قصه ی من همین صدوچهارده تا سوره بود،قران تلخ من،وقصه همه مون...من،تو،اون...دقت داشته باش این خراب شده ای که الان وارد شده ای واسه من عینهو مسجد بود...

خلاصه اینکه شاید قصه ی من تمومشد،ولی حرف همیشه هست...تریبون رو میسپارم به نفر بعدی و خودم میرم قاطیه حضار..من میکشم کناردیگه نیستم...ولی تو باش،اصلا تو همیشه باش...

بی تعارف بگم همه مون اشغالیم..جسارت نشه به خودم وخودت !..باید سم پاشی بشیم ،باید میکروب زدایی بشم...

                                              <يا علي بگو مرد>

                                              ((  بنام او ))

 پرواز با تو باید

                   گر پر شکسته در باد

                                              اغار هر کجا که شد

                                                                         پایان هر کجا که باد

پی نوشت یک

 اگر عشقی دگر در کار ما نیست

 کلاهی بر سر دارم که سایبان 2 سال غم است

  سلام بر تو که زاده عشقی   

  نام این روزها را روزهای دلتنگی گذاشتم. روزهایی پر از دوری و انتظاردیدار دوباره معشوق است.روزگار ناملایمات بسیار دارد.  کنار این پنجره رو به حیاط،که به تنهایی مطلق می رسد.چشمهاییم را به ابی بیکران می دوزم و فقط امید........امید تنها روزنه رسیدن به روزهای طلایی است.می دانم فریاد درونم مثل اتشی زیر خاکستر پنهان است.   روزگار مرا با تمام سختی هایش وفق داده ومن دلگرم غریب اشنای چون عشقم در کنارم همیشگی است .شب های بی خاطره می گذرد و روزهای عاشقانه می رسد ولی برای فتح قله های عشق باید جنگید.فکر می شود پندار و کردار نیک باید داشته باشی ،عاشق نشوی  نه...!!!! 

  پس برای تو که  خدای عشق را می پرستی می نویسم.از عشق ما زنده هستیم..... سال 86 با تمام فراز ونشیب هایش گذشت و به زودی مشکلات حل خواهد شد. بهر حال عقربه های ساعت به فصل تابستان نزدیک  می شودواین روزها دگر تکرار نمی شود وارزوی من سالی پر از عشق وموفقیت........ 

پی نوشت یک

 یه لحظه چشماتو ببند
 بیا یه کم گریه کنیم 
 به حال اون روزهایی
که ما بایدخدا حافظی کنیم
 به حال اون روزهایی 
 که دیگه همو نمی بینیم 
به حال اون روزهایی 
 که تابوت منو می کشی
یه لحظه چشماتوببند 
 ببند و اشکامو ببین 
سردی دستهامو بفهم 
مرگمو حس کن به یقین......

 درحسرت دیدار تو اواره ترینم هر چند تا منزل تو فاصله ی نیست

اري اغاز و پايان ماجرا خود اوست،و او ما چه بخواهيم و چه نخواهيم،اهسته و ارام،با شوق و يا کراهت به طرف خود مي کشاند و سرانجام به خود مي رساند. حال که اين را رفتني است،حال که گريزي وگزيري از عشق نيست،حال او خود مشتاق است،بايد تعلل نکنيم که اخر در ميان دستهاي مهربانش قرارخواهيم گرفت.وان که در مسير او قدم بگذارد عشق به هروله به طرف او خواهد امد. پس بچنبيم که وقت تنگ است. اري!